X, 4.. W epigramach na długie czasy został mistrzem i niedoścignionym wzorem. Aż do VI wieku poeta należał do najbardziej znanych autorów, także w chrześcijańskim świecie. Gdy miejscami sięga do zapożyczeń, swym humorem i formą po mistrzowsku przewyższa oryginałL. Friedländer, M. Valerii Martialis epigrammaton libri. Mit erklärenden Anmerkungen, Lipsk 1886, tom 1, s. 19.. Każdy jego epigram, to niemal misterny dramat, czy komedia w trzech aktach, co do formy – prawdziwy klejnocikM. Waleryusa Marcyalisa epigramów ksiąg XII, przekład Jan Czubek, Akademia Umiejętności, Kraków 1908, s. X–XIV..
Poeta wspomina młodzieńcze apinae, których się wstydzi, i które się nie zachowały. Sądząc po synonimie tego słowa: nugae (drobiazgi, błahostki, fraszki) były to również epigramy. Rękopisy pochodzące z wieków od IX do XV przynoszą piętnaście zbiorów epigramów Marcjalisa, tzw. ksiąg, wydanych w latach 80–102. Składają się na nie: Księga widowisk, Xenia i Apophoreta i 12 ksiąg epigramów pisanych głównie dystychem elegijnym, jedenastozgłoskowcem falecejskim, cholijambem i heksametrem daktylicznym.