Autor w kilku słowach charakteryzuje podarek, objaśnia jego pochodzenie, zastosowanie, podnosi jego zalety, czasem dorzuca dowcip lub mitologiczną aluzję. Przemawia na ogół ofiarodawca lub sam przedmiot: książka, tabliczka do pisania, świecznik, posążek, szpilka.
Dwanaście ksiąg Epigramatów Dwanaście ksiąg Epigramatów publikuje poeta w latach 85–102 n.e. Zbiór ten stanowi największą zachowaną kolekcję epigramatów starożytnych. Marcjalis wzorował się na epigramacie greckim oraz na swoich rzymskich poprzednikach, np. na Katullusie. Tematyka zabarwionych jadowitym humorem utworów to przede wszystkim życie codzienne stolicy imperium, a zwłaszcza jego patologie. Są wśród nich także wiersze okolicznościowe, tzw. epigramy literackie, wiersze erotyczne oraz opisy co piękniejszych dzieł sztuki. Przykładowe epigramy w przekładzie Jana CzubkaMarcjalis, Epigramów ksiąg XII, AU, 1908: