45.
W herbarzu hrabiego Uruskiego wymienieni żyjący tu w końcu XVI w.: Stanisław Perlejewski – dzierżawca w Węgrowie Wojciech syn WawrzyńcaA. Boniecki, Herbarz Polski, Rodzina Perlejewskich, tom XIII, str. 344 dziedzic Perlejewa – Jan Perlejewski Do połowy XVII wieku Perlejewo rozwijało się pomyślnie. Sprzyjało temu położenie przy trakcie drogowym z Warszawy na Litwę.
W roku 1655 rozpoczął się potop szwedzki, który zapoczątkował kilkuletni okres wojen. Dogodne położenie przy trakcie drogowym było powodem, że wiosną 1657 stacjonowały tu wojska koronne, natomiast w maju tego samego roku kilka razy wojska szwedzkie i siedmiogrodzkie. Przemarsze te oznaczały rekwizycje, pożary i zagrożenie życia dla miejscowej ludności. W 1812 roku przez Perlejewo do Brańska przemaszerowała armia francuskaT. Jaszczołt, Gmina Grodzisk k. Siemiatycz. Dzieje ziemi i mieszkańców, str. 33, co spowodowało kolejne zniszczenia.
W XVII w. Perlejewo należało do Niewiarowskich, później Godlewskich, od 1705 r. do końca XIX w. do CiecierskichJ. Rudnicki, Zabytki ziemi łomżyńskiej tom II, Towarzystwo Miłośników Rajgrodu, Rajgród 2001, str. 131-134.