Historia Początki Pieczarek nie są znane, ale na terenie obecnej wsi już w XV wieku istniał młyn (nad strugą łączącą jeziora Dgał Wielki i Skarż) oraz huta żelaza, wykorzystująca okoliczne pokłady rudy darniowej. W 1481 roku młyn i hutę nabył od Marcina Leckiego wraz z jedną włóką i czterema morgami na prawie magdeburskim niejaki Jan Pieczarka, który założył w tym miejscu wieś. 16 kwietnia 1529 roku książę Albrecht nadał mieszkańcom wsi 30 włók, z czego sołtysowi Janowi trzy. W XVI wieku nazywano wieś raz Pietzarken (Pieczarki), drugi raz Gehlingen od nazwiska Prusaka, który był tu smolarzem i rybakiem, w końcu jednak polska nazwa Pieczarki wyparła staropruską. Był to dowód, że wieś uległa całkowitej polonizacji.
W 1540 roku we wsi mieszkał sołtys, młynarz, dwudziestu chłopów czynszowych i jeden zagrodnik. W 1710 roku zmarło tu na dżumę 108 osób. Pieczarki były wsią królewską, jej mieszkańcy płacili czynsz i odrabiali robociznę na rzecz majątku domeny państwowej w Węgorzewie. Według spisu z 1858 roku wieś posiadała obszar 42 włók i zamieszkana była przez 398 osób. W roku 1939 miała 431 mieszkańców.