Po 1945 roku w warsztatach kolejowych w Lubaniu Śląskim pozostało kilkadziesiąt niemieckich elektrycznych zespołów trakcyjnych berlińskiej kolei S-Bahn, zasilanych nietypowym na polskie warunki napięciem 800 V prądu stałego, za pomocą tzw. trzeciej szyny. Tabor ten stanowiły ET165, ET166 i ET167, które zostały ewakuowane przed bombardowaniami z Berlina i skierowane na Dolny Śląsk. Zostały one przejęte przez PKP. Było ich 189 szt., zwane były potocznie kolejkami elektrycznymi, a prasa lansowała nazywanie ich „Modrakami”. Ze względu na nietypowe zasilanie, wagony nie mogły zostać wykorzystane w zelektryfikowanym wcześniej warszawskim węźle kolejowym, przeznaczono je więc dla nowo budowanej linii w Trójmieście. Prace adaptacyjne, obejmujące między innymi przystosowanie do zasilania z sieci napowietrznej, prowadzono w Lubaniu.