Jan Szafraniec herbu Starykoń (ur. 1363, zm. 28 lipca 1433 w Brodni) – kanclerz koronny, polski duchowny katolicki, biskup włocławski, dobroczyńca i rektor Uniwersytetu Krakowskiego.
Życiorys Był synem Piotra (1) Szafrańca z Łuczyc i Pieskowej Skały (zm. 1398) i Kachny. Brat Piotra (2) Szafrańca seniora z Pieskowej Skały (zm. 1437), Stanisława z Młodziejowic, Piotra z Łuczyc.
Studiował w Pradze i Heidelbergu. W 1404 został wybrany na rektora Uniwersytetu Krakowskiego. Otrzymał szereg godności kościelnych w Krakowie, był m.in. wikariuszem generalnym i oficjałem biskupa Piotra Wysza z Radolina, a w kapitule krakowskiej – kustoszem, scholastykiem i dziekanem. Był również podkanclerzym koronnym (od 1419) i kanclerzem wielkim koronnym (od 1423). Od momentu objęcia urzędu kanclerskiego w 1423 roku był przywódcą stronnictwa królewskiego wspierającego JagiełłęJerzy Sperka. Szafrańcowie, Koniecpolscy, Koziegłowscy, Chrząstowscy. Nieznane koligacje i ich wpływ na funkcjonowanie sceny politycznej w okresie panowania Władysława Jagiełły. „Średniowiecze Polskie i Powszechne”. 1, 1999, s. 137..