W czasie wyborów prezydenckich w 1995 ZChN, nie mogąc się zdecydować na poparcie któregoś z kilku kandydatów prawicy (m.in. Adam Strzembosz, Lech Kaczyński, Wojciech Łączkowski) ostatecznie na wniosek prezesa Ryszarda Czarneckiego opowiedziało się za kandydaturą Hanny Gronkiewicz-Waltz, by tuż przed pierwszą turą udzielić poparcia urzędującemu prezydentowi Lechowi Wałęsie, popieranemu od początku przez znaczną grupę działaczy ZChN skupionych w tzw. Inicjatywie 44 (m.in. Henryk Goryszewski, Jan Łopuszański, Kazimierz Marcinkiewicz, Arkadiusz Urban). Po przegranych wyborach Ryszard Czarnecki w wyniku rezygnacji z funkcji prezesa został zastąpiony przez Mariana Piłkę.
Sejm III kadencji W 1997 działacze ZChN zasiedli w Sejmie, kandydując w wyborach parlamentarnych z list Akcji Wyborczej Solidarność, której ZChN było istotną częścią. Partia uzyskała około 25 mandatów poselskich i 3 senatorskie.