Tennyson i odrodzenie We wczesnym XIX w. mediewalizm, romantyzm, a także neogotyk wzbudziły na nowo zainteresowanie królem Arturem oraz średniowiecznymi romansami. Nowy kodeks etyczny dla mężczyzn w XIX w. kształtował się wokół etosu rycerskiego, którego wcieleniem był król Artur. Owo zainteresowanie dało się odczuć w 1816, kiedy to Morte d’Arthur (Śmierć Artura) autorstwa Thomasa Malory’ego, zostało ponownie wydane po raz pierwszy od 1634. Początkowo średniowieczne legendy arturiańskie były szczególnym przedmiotem zainteresowania i inspiracji wśród poetów, np. dla Williama Wordswortha, który napisał w 1835 The Egyptian Maid – przypowieść o świętym Graalu. Przodujący w tym był Alfred lord Tennyson, którego pierwszy arturiański poemat The Lady of Shamott został opublikowany w 1832. Król Artur grał drugoplanową rolę w niektórych z tych utworów zgodnie z tradycją średniowiecznych romansów. Dzieło arturiańskie Tennysona Idylls of the King osiągnęło szczyt popularności. Tennyson stworzył na nowo opowieść o życiu króla Artura w epoce wiktoriańskiej. Opowieść ta została opublikowana po raz pierwszy w 1859 i już po tygodniu sprzedana w 10 tys. egzemplarzy. W Idylls król Artur został symbolem męskości, któremu przez ludzką słabość nie udało się stworzyć idealnego królestwa.