Ze względu na rozwiązania konstrukcyjne kredens jako mebel można podzielić na: Skrzynię zamykaną wiekiem lub drzwiczkami, umieszczoną na nogach. Skrzynię otwartą z półkami o kilku poziomach. Formę pośrednią – skrzynia częściowo zabudowana i zamykana dołem z nadstawą. Mebel złożony z dwóch ustawionych na sobie szafek, z których górna jest otwarta lub szklona, a dół zamknięty drzwiczkami.
W dawnych pałacach i dworach nazwano tak później pomieszczenie, najczęściej położone pomiędzy kuchnią a jadalnią, w którym przechowywano sztućce, zastawę i bieliznę stołową (obrusy, serwety itp.) oraz kończono przygotowywanie posiłków przed wniesieniem ich na salę (np. układanie na tacach, dekorowanie, rozlewanie trunków do kieliszków). Było to zarazem miejsce przebywania dla służby zajmującej się podawaniem do stołu; stąd też potoczne określenie panna kredensowa (chłopiec kredensowy), a także funkcja kredencerza – mającego ogólną pieczę nad kredensem i czuwającego nad nakrywaniem stołu, a w dawnych dworach polskich zwanego też srebrowymPor. Józef Ignacy Kraszewski: Orbeka. Kraków: Wyd. Literackie, 1983, s. 220..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pomieszczenia Kategoria:Meble