Dzieje tekstu Tekst Kazań świętokrzyskich został pocięty na paski i włączony do oprawy kodeksu, pisanego już na papierze, zawierającego łaciński tekst Dziejów Apostolskich i Apokalipsy (poprzez podklejenie nimi wzmacniających oprawę sznurków) w pierwszej połowie XV wieku. Introligator użył do podklejenia dwóch kolejnych kart starego manuskryptu – jednej w całości i drugiej w połowie, dzięki czemu po złożeniu pasków udało się odtworzyć i odczytać tekst obustronnie zapisany na kartach. Pozostałe, niezachowane do dziś części kazań posłużyły prawdopodobnie do wzmocnienia innych ksiąg. Była to popularna wówczas metoda konserwacji – pergamin był materiałem trwałym i kosztownym, a więc oszczędzanym i maksymalnie wykorzystywanym. Często więc używano niepotrzebnych tekstów, aby wzmacniać egzemplarze cenniejsze.
Prawdopodobnie w XV w. kodeks znalazł się bibliotece opactwa na Świętym Krzyżu. Pozostał tam do roku 1819, kiedy to po kasacie zakonu trafił do biblioteki przy założonym dwa lata wcześniej Uniwersytecie Warszawskim. Między rokiem 1832 a 1834 kodeks trafił do Cesarskiej Biblioteki Publicznej w Petersburgu wraz z innymi zabytkami piśmiennictwa wywiezionymi do Rosji w ramach represji po powstaniu listopadowym.