Przyczyna Górna – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie wschowskim, w gminie Wschowa.
Historia Wieś istnieje co najmniej od początku XIII wieku. Wymieniona w łacińskim dokumencie z 1210 jako „Pretsino”, w 1273 (według zachoanej kopii z XVII wieku) „Priczyn, Przyczyn”, 1290 „Predsin”, 1326 (wg kop. XVII w.) „Przyczyny”, 1327 (kop. XVII w.) „Pritschinin Antiquum”, 1404 „Pizedczin Superior”, 1405 „Prziczina”, 1459 „Przyczina”, 1506 „Priczyna”, 1514 „Maior Priczina”, 1517 „Superior Priczkinaw, Superior Priczkina”, 1529 „Prziczna”, 1548 „Pritschina”, 1548 „Przithczina”, 1579 „Priczina Maior”, 1672 „Magna Przyczyna”, w 1944 w czasie III Rzeszy „Ober Pritschen”.
Osada ma jednak wcześniejszą metrykę niż zachowane o niej archiwalne zapisy. Archeolodzy odkryli na północ od wsi cmentarzysko szkieletowe z X-XI wieku oraz ślady osady z fragmentami naczyń z XI-XIII wieku. Fragmenty naczyń z XI-XIII wieku znalezione zostały także we wsi.
Wieś leżała na pograniczu Wielkopolski oraz Dolnego Śląska przy granicy Korony Królestwa Polskiego z księstwie głogowskim. Początkowo należała do kasztelanii przemęckiej, a w 1563 do powiatu wschowskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1405 była siedzibą własnej parafii.