Do kraju wrócił w 1945, po wahaniach związanych z doświadczeniami z więzień sowieckich i opublikowanymi w Palestynie antysowieckimi wierszami.
W okresie powojennym początkowo tworzył poezję polityczno-propagandową, później utwory refleksyjne o motywach osobistych. W czasach stalinizmu był poetą zaangażowanym w budowę socjalistycznej rzeczywistości, co często interpretowane jest jako postawa jednoznacznie prokomunistyczna. Odmówił jednak napisania słów nowego hymnu polskiego, gdy z taką propozycją zwrócił się do niego Bolesław BierutMarek Hłasko: Piękni dwudziestoletni, s. 36.. Wręczył mu podobno tylko kartkę z napisem Jeszcze Polska nie zginęła. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa StalinaŻycie Warszawy, nr 306 (1808), 6 listopada 1949, s. 1..
1 września 1954 w wyniku zatrucia gazem zmarła córka Broniewskiego, Joanna Broniewska-Kozicka (Anka), której śmierć wywarła ogromny wpływ na poetę. Kilka dni później trafił do szpitala psychiatrycznego w Kościanie. Stworzył wtedy cykl wierszy, porównywany z Trenami Jana Kochanowskiego.
W 1958 został członkiem Frontu Jedności NaroduTrybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s.