Kazimierz III płocki (ur. ok. 1449, zm. 9 czerwca 1480) – książę mazowiecki na Warszawie, Nurze, Łomży, Liwie, Ciechanowie, Wyszogrodzie i Zakroczymiu wspólnie z braćmi w latach 1454–1471, od 1462 w Płocku, Płońsku i Zawkrzu i Wiźnie, w wyniku podziału 1471 książę na Płocku, Wiźnie, Wyszogrodzie, Płońsku i Zawkrzu, od 1471 r. świecki (administrator), a w latach 1475–1480 kościelny biskup płocki, w 1474 r. zrezygnował z Wyszogrodu, 1475 r. abdykował.
Życiorys Był szóstym pod względem starszeństwa (uznając, że bracia – dwaj Bolesławowie i dwaj Januszowie zmarli w dzieciństwie byli od niego starsi) synem księcia warszawskiego Bolesława IV i Barbary Olelkówny.
Dosyć wcześnie bo już w 1454 r. Kazimierz wraz z braćmi został osierocony przez ojca. Rządy regencyjne aż do 1462 r. objęła matka książąt Barbara ruska wraz z biskupem płockim Pawłem Giżyckim.
W 1462 r. wiek uznawany za pełnoletni uzyskał najstarszy z braci Kazimierza – Konrad III, który dzięki pomocy krewnej Katarzyny Płockiej, jeszcze w tym samym roku zdołał przyłączyć do ojcowego dziedzictwa większość dzielnicy płockiej, bez jednak Rawy i Gostynina, które mimo oporu książąt mazowieckich zostały inkorporowane do korony polskiej.