332 i 477).
W 1648 Przytoczno, Łysobyki, Charlew, Krempa, Krzówka, Lendo, Czarno, Budziska, Sobieszyn i Wola Sobieska należą do Zbąskich (Ak. stęż., 18-36). Według rejestru podymnego z 1661 r. było domów włośc. 33, z nich podymnego 16 florenów 15 gr. W rejestru poborowego 1664 r. folwark Przytoczno, należący do księdza Jana Zbąskiego, służby plebańskiej 9, poddanych 145. Praedium trans flumen Wieprz dictam Konty (co tłumaczy się: Nieruchomości po drugiej stronie rzeki Wieprz o nazwie Konty) osób 2, służby folwarcznej 3, we młynie było osób 8 (Akta grodzkie stężyckie, 22-202).
W 1671 r. Przytoczno i Charłów należą do Stanisława Zbąskiego, kanonika gnieźnieńskiego, warszawskiego i łowickiego, sekretarza Jego Królewskiej Mości Jana III Sobieskiego(Akta grodzkie stężyckie 24-8).
Lokacja ta nie była udana skoro w rejestrach poborowych wieku XVI i XVII w opisie Przytoczna występuje wieś.
W wieku XIX opisano Przytoczno jako – wieś nad rzeką Wieprzem, w powiecie łukowskim, gminie Serokomla, parafii Łysobyki, odległą 35 wiorst od Łukowa, leżącą tuż pod osadą Łysobyki, która wchodziła w skład dóbr Przytoczno. 1827 r. spis wykazał 69 domów, 455 mieszkańców. 1886 r. wieś miała 59 domów, 507 mieszkańców, był młyn wodny, eksploatowano pokłady torfu.