W 1508 biskup poznański Jan Lubrański na prośbę mieszczan pszczewskich wystawił nowy przywilej, potwierdzając w nim, że miasto posiada jezioro zwane Dobrowo, łaźnię miejską oraz pozwolenie na trzymanie stada owiec. Pszczew pobierał czynsz z ostrowa oraz ról położonych za nieistniejącym obecnie jeziorem Mielno, a także z ogrodów ciągnących się aż do ról wójtostwa. Mieszczanie pszczewscy mieli też prawo połowu ryb małymi sieciami we wszystkich jeziorach należących do klucza pszczewskiego, a także do polowania na zające. Mogli również z lasów brać za darmo drewno na opał, zaś do celów budowlanych – za zgodą zarządcy biskupiego. Pod koniec XVI wieku miasto duchowne Pczew było własnością biskupstwa poznańskiego i leżało w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 245.. Należało do klucza pszczewskiegoWalerian Sobiesiak, Rozwój latyfundium biskupstwa poznańskiego w XVI do XVIII wieku, Poznań 1960, s. 23..