Pierwotne uzbrojenie stanowiło osiem pojedynczych dział kalibru 152 mm oraz liczna artyleria pomocnicza, później uzbrojenie główne było wzmacniane do dziesięciu, a maksymalnie czternastu dział kalibru 152 mm lub 130 mm.
Historia Daty w kalendarzu juliańskim (starego stylu), po ukośniku w gregoriańskim
W latach 90. XIX wieku w Cesarstwie Rosyjskim dostrzeżono potrzebę wzmocnienia marynarki nowoczesnymi krążownikami jednolitego typu, budowanymi w kraju, w miejsce dotychczasowej praktyki zamawiania nielicznych pojedynczych okrętów o różnych charakterystykach. W związku z pogorszeniem stosunków z Wielką Brytanią, grożącym wojną, kierujący admirał zarządził na początku 1894 roku konkurs dla rosyjskich projektantów na oceaniczny krążownik pancernopokładowy o wyporności do 8000 ton i uzbrojeniu w dwa działa kalibru 203 mm i osiem 120 mm, który mógłby służyć przede wszystkim do zwalczania brytyjskiej żeglugi handlowej w roli rajdera. Dzięki brakowi pancerza burtowego i mniejszym rozmiarom, nowe okręty miały być mniejsze i tańsze od równolegle budowanego z takim przeznaczeniem krążownika pancernego „Ruryk”, a przez to mogły być budowane w większej serii. W październiku tego roku zgłoszono dziewięć projektów, poddanych następnie ocenie przez Morski Komitet Techniczny.