W latach 1821–1840 Józef i Ludwika Strzyżowscy wydzierżawili Rzuchową Józefowi Komarowi i jego żonie.
W 1831 na epidemię cholery zmarło w Rzuchowej szesnaście osób.
W przededniu powstania styczniowego jednym z punktów, w których mieli się potajemnie zbierać ochotnicy przed wyruszeniem do Królestwa Polskiego był dwór w Rzuchowej, gdzie zarządca majątku Adam Sławiński służył powstańcom pomocą.
Na początku XIX w. właścicielami wsi byli Władysław Olearski i jego żona, Melania ze Strzyżowskich.
Od nich, w 1858, odkupił Rzuchową (i położoną w pobliżu Woźniczną) Józef Dietl, późniejszy prezydent Krakowa. W majątku gospodarował jego bratanek, Leopold, któremu w 1872 Józef Dietl przepisał majątek na własność pod warunkiem, że doczeka się potomków.
W liście z 1 lutego 1872 Józef pisał: „przestałeś być rządcą, stałeś się panem”. Według niego Leopold miał być gospodarzem surowym, ale i „ojcem, opiekunem i dobrodziejem gromady. Lepiej żeby stracił dwór, a nie chłop.” Wskazywał aby pobierane kary przeznaczać na ubogich w gminie, a dla sąsiadów być uprzejmym i usłużnym. Radził też aby ożenić się z osobą nie bogatą, ale poczciwą i skromną. Sam profesor przyjeżdżał tu jedynie w święta i dni wolne od pracy. Jedynym okresem gdy zamieszkał w Rzuchowej na stałe były pierwsze lata po usunięciu go z uniwersytetu przez cesarza.