Ustawa o Unii Kanadyjskiej (ang. Act of Union) – ustawa Parlamentu Brytyjskiego dotycząca ustroju politycznego Kanady – kolonii brytyjskiej w Ameryce Północnej, uchwalona przez brytyjski parlament 23 lipca 1840 i podpisana przez królową Wiktorię, weszła w życie 10 lutego 1841 i zastąpiła Ustawę o Kanadzie. Ustawa o Unii obowiązywała do roku 1867, gdy zastąpiona została Konfederacją Kanady.
Ustawa łączyła dwie istniejące wcześniej prowincje Górną i Dolną Kanadę w jedną Prowincję Kanady – Province of Canada. Zunifikowana prowincja dostała wspólny parlament pochodzący z wyboru. Władzę administracyjną sprawował rząd podporządkowany gubernatorowi generalnemu jako wicekrólowi. Równa liczba miejsc w parlamencie dla obu części Unii – Wschodniej i Zachodniej Kanady była taka sama, co wkrótce, wskutek intensywnej imigracji, doprowadziło do nadreprezentacji Kanady Wschodniej w Parlamencie. Ustawa usuwała także odmienność prawną Quebecu (Dolnej Kanady) oraz likwidowała dualność języka urzędowego. Odtąd jedynym językiem urzędowym w prowincji miał być angielski. Unia uprzywilejowała także Kościół anglikański.