„wyclić”) w ciągu 10 lat, jeżeli jej mąż będzie żył, a gdyby mąż umarł, to w ciągu 6 lat od jego śmierci.
W 1440 woźny przedstawił w sądzie dokument nabycia (łac. „litera resignatoria”) przez Piotra Polaka wsi Wierzenica, Kobylnica, Rakownia, Pławno i Zalasowo. Sąd nadał temu dokumentowi wieczystą moc. W 1440 (dokument oblatowany w 1443) Piotr z Wilfina, dziedzic w Wierzenicy oraz w innych wsiach, w tym w Rakowni zeznał, że jest winien Marcinowi Zajączkowskiemu 330 grzywien i zwróci mu ten dług do Bożego Narodzenia roku 1440.
W 1443 król polski Władysław III Warneńczyk nadał Mikołajowi Męczce z Krzysztoporzyc (obecnie Krzysztoforzyce pod Krakowem) dobra Wierzenica wraz z innymi wsiami w tym z Rakownią w dzierżawę (łac. „in tenutam”). Odnotowano, że poprzednio dobra te Męczka dał Piotrowi Polakowi w zastaw za dług (łac. „in certis summis... in mutuum”), a po śmierci Piotra Polaka zmarłego na przełomie 1441-1442 dobra te przypadły królowi na mocy prawa i na zasadzie prawa bliższości.