hop-diffusion).
Taka organizacja przestrzenna pełni funkcję zbliżoną do równoległej architektury wielordzeniowej we współczesnych systemach komputerowych: Zwiększenie prawdopodobieństwa reakcji: Ograniczenie przestrzeni ruchu cząsteczek sprawia, że pasujące do siebie białka (np. receptor i białko G) zamknięte w obrębie jednej nanodomeny zderzają się ze sobą z częstotliwością tysięcy razy na sekundę. Drastycznie skraca to średni czas potrzebny na ich losowe spotkanie (ang. Mean First-Passage Time) – z około na otwartej, pozbawionej barier powierzchni błony, do zaledwie wewnątrz domeny. Probabilistyczne bramki logiczne: Termiczne, chaotyczne zderzenia białek błonowych realizują biologiczną logikę programowalną. Przykładowo, proces dimeryzacji receptorów po wykryciu ligandu działa jak biologiczna bramka logiczna AND – sygnał wewnątrzkomórkowy zostaje wyemitowany dopiero wtedy, gdy w tej samej domenie dojdzie do jednoczesnej aktywacji i zderzenia obu komponentów. Lokalna autonomia sygnałowa: Podział na dziesiątki tysięcy niezależnych „przedziałów obliczeniowe” pozwala komórce na jednoczesne i równoległe przetwarzanie wielu zróżnicowanych bodźców zewnętrznych w