Po rozbiorach Polski nazwa niemiecka wprowadzona urzędowo przez pruską administrację utworzona została w wyniku germanizacji nazwy polskiej. W XIX wieku notowano także nazwę polską. W 1888 mylnie zanotowano polską nazwę jako „Rogoźnica”, a także niemiecką „Rogsen”. W 1944 wieś nosiła niemiecką nazwę "Rogsen”.
Historia Średniowiecze Miejscowość była wsią królewską należącą do uposażenia kasztelanii międzyrzeckiej i należała do królów polskich. W pierwszej połowie XV wieku leżała do powiatu kościańskiego, a potem do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Chociszewo w dekanacie Międzyrzecz, w 1580 była siedzibą własnej parafii.
Miejscowość w XV wieku była przedmiotem odrębnych zastawów, a żaden z zastawników nie był starostą międzyrzeckim. W latach 1417–1435 tenutariuszem majętności był Piotr (Pietrasz) zwany Oganka wywodzący się z Godziszewa koło Zbąszynia. W 1417 był on posiadaczem zastawnym Rogozińca. W 1431 król Polski Władysław Jagiełło zapisał Piotrowi 40. grzywien na wsi królewskiej Rogozińcu. W latach 1425–58 tenutariuszem był też sędzia poznański Abraham Głowacz ze Zbąszynia. W 1425 król Władysław Jagiełło zapisał mu 140. grzywien na wsi. Abraham otrzymał też królewskie zezwolenie na wykupienie od Piotra Oganki dokumentów zastawnych.