Ponadto teren ten znajduje się granicach Zaklikowsko – Ulanowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
Historia Księgi ziemskie lubelskie po raz pierwszy odnotowały wieś o nazwie Rzeczyca Górna w roku 1417, kiedy to jej właścicielem był Jan, syn Dobiesława z Rożków. W dokumencie z 1499 roku pojawia się nazwa, Rzeczyca Większa, którą od 1674 roku w dokumentach spotykamy już pod nazwą Rzeczyca Długa. W 1676 wymieniana wśród posiadłości podczaszego łukowskiego, Gabriela Rozwadowskiego.
W latach 20. XVIII wieku posiadłości szlacheckie Rozwadowskich, w tym także Rzeczycę Długą, zakupił dziedzic Rzeszowa, książę Jerzy Ignacy Lubomirski, która stała się centrum rozległego klucza długorzeczyckiego , obejmującego posiadłości Lubomirskich po prawej stronie Sanu, aż po Wolę Rzeczycką.
Lubomirscy zbudowali tu rezydencję z rozległym folwarkiem. W 1757 uruchomiony został młyn wodny na rzece Łukawica. Po likwidacji starego browaru istniejącego w Rzeczycy Okrągłej, w połowie XVIII wieku Lubomirski zbudował w Rzeczycy Długiej nowy. W XIX wieku została wybudowana również gorzelnia. Lubomirscy posiadali tu też: tartak, cegielnię, dworską kuźnię oraz okazałą karczmę „wjezdną". W okresie zaboru austriackiego funkcjonował posterunek austriackiej straży celnej. Lata trzydzieste XX w.