Dzięki prostocie shira-saya osoba oglądająca miecz mogła skupić się wyłącznie na walorach ostrza, ponieważ jego wzroku nie odciągały elementy oprawy.
Rękojeść użytkową wytwarzano z odmiany magnolii japońskiej (hō-no-ki). Dwa wyżłobione elementy boczne były sklejane klejem ryżowym. Następnie przykładano nań skórę płaszczki. Od strony gardy tsuba zakładano metalowy lub rogowy pierścień (obejmę) wzmacniający o nazwie (fuchi), z drugiej strony rękojeść zakańczano zaślepką (kashira). Powierzchnię rękojeści pomiędzy obejmą a zaślepką pokrywano oplotami z materiału bawełnianego lub jedwabnego. Pod oplot wkładano zwykle dwa menuki, ozdoby, które mogły albo zasłaniać otwory kołków mocujących klingę (mekugi), albo przez podniesienie oplotu wypełniać wnętrze trzymającej rękojeść dłoni. Miecz umieszczany był w drewnianej pochwie (saya), która była pokrywana laką, czasem ozdabiania na różne sposoby.
Galeria
Zobacz też
battōdō, iaidō i kendo bushidō bokken shirasaya Kogarasu-maru tsurugi Proces wytwarzania miecza (wideo)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia S.R. Turnbull: The Samurai: A Military History, MacMillan Publishing, New York 1977, .
Linki zewnętrzne Opis właściwości fizycznych oraz procesu wytwarzania katan autorstwa dr inż. Andrzeja Barwickiego
Kategoria:Nihon-tō