thumb|Miecze greckie – machairę oznaczono literą C thumb|Wojownik w momencie zamachu machairą Machaira (gr. μάχαιρα, machaira, machaera – nóż) – wywodząca się ze starożytności broń sieczno-kłująca o krótkiej, esowato wygiętej, jednosiecznej głowni i ostrzu po jej stronie wewnętrznej.
Była używana w Grecji i w innych krajach basenu śródziemnomorskiego. Z niej wywodziła się starożytna falcata, a w późniejszych czasach turecki jatagan i prawdopodobnie również nepalski kukri.
Pochodzenie Machaira pochodziła z Persji i jest prawdopodobnie spokrewniona z szablą wschodnią. Rozpowszechniła się w Grecji od V wieku p.n.e. Był to rodzaj długiego, ciężkiego, zakrzywionego noża, nieco podobnego do germańskiego saksa, lecz w odróżnieniu od niego zawsze o wygiętej głowni. Przed połową V w. wyobrażenia takich noży czy maczet są obecne w sztuce, ale jako narzędzia (np. kuchenne) lub przy składaniu ofiar, nie jako broń. Na takie zastosowanie wskazuje też jeden z wariantów mitu o Neoptolemosie, którego w świątyni w Delfach miał w kłótni zabić niejaki Machaireus („Nożownik”), syn Daïtesa („Rozdzielającego” – imię zabójcy odnosi się do noża, jakim kapłani dzielili mięso zwierząt ofiarnych).