Zastosowanie Dzięki rozszerzającej się ku sztychowi głowni była to broń ciężka i dobrze wyważona do cięcia. Zapewne wymagała nieco miejsca, by wojownik mógł wziąć zamach, więc nadawała się szczególnie do walki w szyku luźniejszym niż ciasno sformowana falanga. W sztuce często przedstawione są postacie biorące szeroki zamach zza ramienia (lewego lub na wprost, zza prawego), co nie oznacza, że była to jedyna forma szermowania. Ksenofont szczególnie cenił machairę jako broń kawalerii, właśnie ze względu na siłę cięcia, które mógł wyprowadzić jeździec z wysokości konia.

Oprócz kawalerzystów używali jej jako broni pomocniczej hoplici (zamiast miecza xiphos) oraz lżej zbrojni żołnierze, jak peltaści. Natomiast machairophoroi („noszący miecze/machairy”) stanowili jedynie formację służebną w wojsku Seleucydów jako słudzy obozowi, których zadaniem było m.in. przygotowywanie posiłków dla żołnierzy. Nazwa najprawdopodobniej wywodzi się stąd, że uzbrojeni jedynie w broń boczną, nie mieli żadnej innej.

Machaira, kopis i falcata Wielu autorów – Z. Żygulski, P. Dixon, V. Hansen, J.