Z każdym płatem wiąże się współczynnik pochłaniania światła. Może być on dodatni, wtedy płat pochłania część energii świetlnej do niego docierającej, a resztę odbija. Gdy współczynnik ten jest ujemny, płat emituje światło. Dla każdej pary płatów określany jest współczynnik sprzężenia optycznego, który informuje, ile energii świetlnej może zostać przekazane z jednego płata do drugiego. Jest to najtrudniejszy pod względem algorytmicznym i najbardziej czasochłonny etap. Jednocześnie, ze względu na błędy numeryczne, mogą występować „przecieki” światła na połączeniach płatów. Ostatnim, finalnym krokiem w metodzie jest iteracyjne obliczenie jasności płatów.
gdzie: – energia -tego i -tego płata, – współczynnik sprzężenia optycznego pomiędzy -tym a -tym płatem, – krok.
Im więcej zostanie wykonanych iteracji, tym uzyskany obraz trójwymiarowej sceny jest lepszej jakości, czyli jest bliższy rzeczywistości.
Zobacz też ambient occlusion path tracing photon mapping rendering
Kategoria:Rendering Kategoria:Grafika trójwymiarowa