Ściana ma wysokość około 320 m i opada do Wyżniego Czarnostawiańskiego Kotła. Na środku ściany znajduje się głęboka depresja, powyżej połowy wysokości ściany skręcająca nieco w prawo. W miejscu zmiany kierunku uchodzi do niej olbrzymi komin. Południowo-zachodnia ściana Ma wysokość około 250 m i opada na piargi w Dolinie Hińczowej (piętro Doliny Mięguszowieckiej). Ścianę tę dzieli na dwie części Żleb Zaremby ograniczony po bokach dwoma filarami. W lewej części ściany wznosi się skośnie duży zachód, który od piargów sięga po Przełęcz pod Chłopkiem.
Historia Szczyt dawniej nazywano Mięguszowieckim Szczytem nad Czarnym (Stawem).
Pierwsze odnotowane wejście: latem – Antonina Englisch i jej syn Karol z przewodnikiem Johannem Hunsdorferem seniorem, 9 sierpnia 1903 r., drogą od Czarnostawiańskiej Przełęczy; zimą – Mieczysław Lerski i Jerzy Maślanka 22 marca 1910 r. Na Mięguszowiecki Szczyt Czarny wchodzono jednak już przed wejściem Englischów – prawdopodobnie nawet przed 1877 r.