Szczególnie okazała jest ściana polska, opadająca do Bańdziocha, ściana słowacka jest mniejsza. Władysław Cywiński kwituje ją jednym zdaniem: nie ta klasa. Obydwie nie są jednak wśród taterników popularne. Częściej niż tymi ścianami chodzą oni granią Mięguszowieckich Szczytów. Zazwyczaj za jednym przejściem pokonują dwa Mięguszowieckie Szczyty; Pośredni i Wielki.
Na skałach tego szczytu rosną dwa bardzo rzadkie gatunki roślin, w Polsce występujące tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach: skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa.
Historia Pierwsze wejście: latem – Włodzimierz Boldireff i Stanisław Porębski, 15 sierpnia 1903 r.; zimą – Walter Delmár i Gyula Komarnicki, 23 marca 1916 r. Dawniej był zwany Środkowym Mięguszowieckim Szczytem.
Drogi wspinaczkowe Z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej Północno-zachodnią granią; III w skali tatrzańskiej, czas wejścia na szczyt 1 godz. Z Przełęczy pod Chłopkiem Południowo-wschodnią granią; I, 45 min Obchodząc grań Drogą Po Głazach; I, 30 min Ściana północno-wschodnia Prawym żebrem; III, 3 godz. Droga Ciesielskiego (prawą depresją); II, w górnej części III lub V, 3 godz. 30 min Droga Komarnickich; II, dołem strome trawki, góra lita skała, 2 godz. Droga Machnik-Kazio; IV-V, 2miejsca V+, 3 godz.