W 1118 roku do klasztoru dołączył także ostatni z braci Bernarda – Niward, a także ich ojciec Tecelin. Ponieważ do klasztoru wstępowało coraz więcej osób, mnisi zaczęli zabiegać o utworzenie nowych opactw. W czasie ich tworzenia Stefan Harding, do spółki z Bernardem, napisał „Kartę jednomyślności i miłosierdzia”, która później stała się preambułą do Carty Caritatis. W 1120 roku zmarł ojciec Bernarda – Tecelin.
Na początku lat 20. XII wieku doznał kolejnych ataków choroby żołądka i musiał zrezygnować z uczestnictwa w nabożeństwach ze względu na częste wymioty. Zdecydowanie sprzeciwiał się założeniom by klasztory były wyłączone spod władzy biskupa diecezjalnego. Był także przeciwnikiem kupowania za pieniądze ziemi pod uprawę roli. Aby uwolnić opactwo od więzi wasalnych i opłacania myta czy opłat targowych, wystarał się o immunitet od biskupa Langres Jocerana z Brancion, zatwierdzony przez papieża Innocentego III. W 1124 roku Bernard otrzymał informację od Arnolda, opata Morimond, o porzuceniu przez niego i innych mnichów życia w klasztorze ze względu na groźbę skrajnego ubóstwa. Napisał w tej sprawie do Kaliksta II i Stefana Hardinga, a także odpowiedział Arnoldowi. Papież nie zdążył przeczytać listu, gdyż zmarł, natomiast Bernard postanowił skontaktować się z pozostałymi mnichami, którzy opuścili Morimond.