Ponieważ zaangażowanie Bernarda w sprawy państwowe budziło zastrzeżenia części dostojników kościelnych, kanclerz Stolicy Piotrowej Aymeric de la Chatre udzielił mu listownego upomnienia, by zajmował się wyłącznie sprawami opactwa.
W 1130 roku doszło do schizmy w wyniku papieskiej elekcji, gdzie obrano dwóch papieży: Innocentego II i Anakleta II. Bernard, który nie znał się na kwestiach prawnych oceniał legalność elekcji przez pryzmat świątobliwości wybranych. Z tego względu uważał, że Innocenty II jest prawowitym papieżem. Następnie usiłował zyskać poparcie dla niego przez europejskich władców – między innymi króla Anglii Henryka I. W 1131 roku odbył podróż po Francji wraz z Innocentym i jego świtą. Uczestniczył także w spotkaniu papieża z królem niemieckim Lotarem III. W tym samym roku zaproponowano mu biskupstwo Châlons-sur-Marn, jednak ten zdecydowanie odmówił i rekomendował Gotfryda Jelenioszyjego. 18 października wziął udział w synodzie w Reims, gdzie odnowiono anatemę przeciw Anakletowi, a także ekskomunikowano biskupa Angoulême Gerarda. W styczniu 1133 roku służył prawdopodobnie jako negocjator między zwaśnionymi miastami Genuą i Pizą. W czerwcu przebywał w Rzymie, podczas koronacji Lotara III na cesarza.