Później była własnością jego syna – Zygmunta Stadnickiego.
W XVIII i XIX wieku działała w miejscowości huta szkła. Na początku XIX wieku wieś należała do austriackiej rodziny Schmid.
Na przełomie XIX i XX wieku właścicielami Rudawki oraz pobliskiego Kotowa była rodzina Porembalskich. W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej w Rudawce byli Jerzy i Wiktora Podembalscy. Później dobra posiadał Henryk Kapiszewski.
W II Rzeczypospolitej wieś położona powiecie dobromilskim województwa lwowskiego. W latach 1944–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 21 Polaków i 3 Ukraińców oraz spalili część gospodarstw.
Demografia 1796 – 185 unitów, 34 łacinników i 15 żydów (powierzchnia wsi: 10,48 km²) 1840 – 374 unitów 1859 – 385 1879 – 432 1899 – 507 1926 – 539 1929 – 840 mieszkańców 1938 – 843 unitów 2011 – 212 mieszkańców
Informacje o miejscowości z 1929: właściciel ziemski: Eljasz Leon (330 ha), drzewo: Bezem A., kołodziej: Mliczek J., kowal: Gąska J., różne towary: Bezem E. i L., stolarz: Pleśniak J., tartak parowy: Eljasz Leon, tytoniowe wyroby: Mezem M.
29 listopada 1945 wieś została spalona przez UPA.
Etymologia nazwy wsi Nazwa wsi Rudawka i potoku Rudawka pochodzi prawdopodobnie od "rudych" gleb bagiennych w dolinie potoku – są to darniowe rudy żelaza.