Później przeprowadzono kolejną reformę rozgrywek i zdecydowano o likwidacji trzech grup w Serie B i utworzenie jednej, tak jak to miało miejsce w Serie A. W tym celu z drugiej ligi musiały spaść łącznie 33 zespoły, po 11 z każdej grupy. Wśród tych klubów znalazło się również Udinese, któremu jedenasta lokata nie zapewniła utrzymania w Serie B. Już w sezonie 1948/1949 "Frulani" powrócili jednak do grona drugoligowców. Wcześniej Guido Cappelletto złożył rezygnację z funkcji prezydenta Udinese. Jego miejsce zajął Giuseppe Bertoli – kierownik firmy Officine di Paderno mającej siedzibę na północy Udine, który spłacił długi klubu sięgające niemal dziewięciu milionów funtów.

Lata 50. W sezonie 1949/1950 "Bianconeri" zajęli drugie miejsce w Serie B tracąc jeden punkt do SSC Napoli i po raz pierwszy w historii klubu awansowali do Serie A. W swoim pierwszym meczu w najwyższej klasie rozgrywek w kraju przegrali z Milanem 6:2. W końcowej tabeli Udinese zajęło dziewiątą lokatę gromadząc 38 punktów w 35 pojedynkach. Najlepszym strzelcem zespołu był Duńczyk Erling Sørensen – autor 10 trafień. Później prezydent drużyny – Giuseppe Bertoli mianował na swojego następcę własnego syna – Dino Bruseschiego, a sam został honorowym prezesem klubu. W kolejnych latach Udinese w lidze zajęło kolejno dwunaste, dziesiąte i szesnaste miejsce.