migracja z innych miast regionu także była bardzo silna. Na zdobytych terenach Persowie ustanowili satrapie – Herodot poświadcza istnienie w Azji Mniejszej czterech: Cylicji, Frygii (ze stolicą w Daskyleion, kontrolującej Hellespont), Lidii (ze stolicą w Sardes) i Jonii (obejmującej grecką Jonię, Eolię oraz m.in. częściowo zhellenizowane Karię i Pamfilię). Do 518 p.n.e. Persowie, dzięki stworzeniu silnej floty, opanowali także większość wysp wschodniej części Morza Egejskiego, m.in. Lesbos, Chios i Samos.

Gdy ustały walki, greckie miasta szybko odżyły ekonomicznie, jednak władza perska ciążyła im bardziej niż poprzednio zwierzchnictwo królów Lidii. Była ona bardziej wymagająca podatkowo, żądała także, by poleis dostarczały kontyngentów wojska, wykorzystywanych niekiedy do walki z innymi Grekami. W grę wchodziły też różnice kulturowe – Grekom trudniej było dojść do porozumienia z elitą perską, zachowującą własne tradycje, niż z silnie zhellenizowanymi Lidyjczykami. Persowie wtrącali się także w sprawy wewnętrzne poleis, popierając tyranię.