Donosicielstwo szerzyło się we wszystkich dziedzinach życia publicznego, a sykofanci byli zachęcani do oskarżeń przeciw ludziom zamożnym przez samą regulację prawną, gdyż przy oskarżeniu uznanym przez sąd za uzasadnione skazany oddawał oskarżycielowi część swojego majątku. Proceder ten obejmował jednak pewne ryzyko, ponieważ w wypadku, gdy oskarżyciel nie otrzymał choćby piątej części głosów uprawnionych do głosowania, był skazany na znaczną grzywnę i częściową utratę czci (gr. atimia). Dlatego niektórzy sykofanci zadowalali się wyłudzaniem pieniędzy od majętnych obywateli przy użyciu groźby wytoczenia sprawy sądowej, co ostatecznie zmieniło znaczenie tego terminu u starożytnych Greków z „donosiciel” na „szantażysta”. Według Lizjasza „zawód ich polega na powoływaniu przed sąd również tych, którzy nie popełnili żadnego przestępstwa – właśnie od nich ciągną największe zyski”Mowa XXV, 3. Podobne skargi w mowach VII, 1 oraz XII, 5 i 49. W XXII,1 mówca podkreśla, że w przeciwieństwie do sykofantów wnosi skargę uzasadnioną..