Każdy z oddziałów będzie posiadał równą liczbę reprezentantów w Radzie Legislacyjnej. Liczba reprezentantów w Radzie Legislacyjnej powinien być następująca: 24 członków z Dolnej Kanady, 24 członków z Górnej Kanady oraz 24 członków z prowincji nadmorskich, z których 10 ma przypaść Nowej Szkocji, 10 Nowemu Brunszwikowi i 4 Wyspie Księcia Edwarda. Nowa Fundlandia otrzymuje prawo włączenia się do unii z czterema członkami Rady Legislacyjnej. Terytoria Północno-Zachodnie, Brytyjska Kolumbia i Vancouver powinny być dopuszczone do Unii na warunkach uznanych za równe i sprawiedliwe, za zgodą suwerena, a w przypadku Brytyjskiej Kolumbia i Vancouver dodatkowo za zgodą lokalnych rządów. Członkowie Rady Legislacyjnej mają być mianowani dożywotnio przez Koronę za pośrednictwem generalnego gubernatora. Jeżeli którykolwiek z deputowanych pozostanie nieobecnym w radzie przez dwie kolejne sesje, przywilej powinien mu być odebrany, a jego miejsce stać się wakatem. Członek Rady Legislacyjnej będzie musiał być obywatelem brytyjskim przez urodzenie lub nadanie, w wieku co najmniej 30 lat i posiadać majątek nieruchomy co najmniej trzech tysięcy dolarów z uwzględnieniem wszelkich długów i należności i ma obowiązek utrzymać taki majątek przez cały sprawowania urzędu.