W 1252 książęta wielkopolscy oraz bracia Przemysł I i Bolesław Pobożny nadali m.in. wieś Samołęż klasztorowi cysterek w Owieńskach obdarzając ją także immunitetem. W 1280 książę wielkopolski, późniejszy król polski, Przemysł II potwierdził nadanie tych dóbr klasztorowi w Owieńskach.
W 1296 po zabiciu króla polskiego Przemysła II margrabiowie brandenburscy przejściowo zajęli północne ziemie Wielkopolski i nadali Henrykowi, Ottonowi i Janowi von Liebenau dobra, które mieli oni dotychczas w lennie od księcia Przemysła, a do tego dodali im 300 łanów pomiędzy Notecią, a Drawą oraz wsie Samołęż i Smolnica koło Wronek po obu stronach Warty na takich prawach, jak posiadał je kiedyś wspomniany książę.
W archiwalnych dokumentach odnotowani zostali także zwykli mieszkańcy wsi. W 1410 wspomniany został chłop (łac. "lacius") Przybigniew z Samołęża. W 1424 Adam kmieć samołężski toczył proces sądowy z Sędziwojem z Bobulczyna, który dowodził, "że nie wiedział, gdzie Adam był od 6 tygodni, ale jest on jego poddanym".