Tadeusz Sendzimir pol. Tadeusz SędzimirUrodził się jako Tadeusz Sędzimir, ale w USA zmienił pisownię nazwiska na „Sendzimir” ze względu na problem z polskimi znakami diakrytycznymi. (ur. 15 lipca 1894 we Lwowie, zm. 1 września 1989 w Jupiter na Florydzie) – polski inżynier i wynalazca zwany „Edisonem metalurgii”. Najbardziej znany z trzech wynalazków: metody ciągłego cynkowania ogniowego (znanej współcześnie jako proces Sendzimira), linii produkcyjnej do ciągłego walcowania blachy na zimno oraz tzw. walcarki planetarnej.
Rodzina Urodził się we Lwowie. Był synem Kazimierza Sędzimira urzędnika państwowego w biurze nadzoru kopalń soli oraz Wandy z Jaskłowskich. Matką Wandy była Oktawia, córka Józefa Jana Mikołaja Louisa i siostra Józefa Wawel-Louisa. Oboje rodzice po edukacji w Krakowie i Wiedniu osiedlili się na stałe we Lwowie. Tadeusz był najstarszym z czworga rodzeństwa, we Lwowie ukończył IV Gimnazjum Klasyczne i Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej. Był dwukrotnie żonaty: w latach 1922–1942 z Rosjanką Barbarą Alferieff – mieli syna Michała (inżyniera), od 1945 z Francuzką Berthą Madelaine Bernoda – mieli synów: Stanisława (śpiewaka), Jana Piotra (ekologa), i córkę Wandę (dziennikarkę)Adam Mazurkiewicz, 2017: Tadeusz Sendzimir. Mówią wieki, 11, s.