Obok dwóch okrętów liniowych, do zespołu Task Force 64 zostały wyznaczone cztery niszczyciele: USS „Walke”, „Benham”, „Preston” i „Gwin”James Hornfischer: Neptune's Inferno, s. 350.. Obok oficjalnego oznaczenia, TF64 nazywany był również Task Force LOVE. Wszystkie okręty amerykańskie po opuszczeniu Numei poruszały się w szyku torowym, z czterema niszczycielami wiedzionymi przez USS „Walke”, za którymi w odległości 4,5 kilometra podążał „Washington” z admirałem Lee na pokładzie, za okrętem flagowym płynęła zaś „South Dakota”, co znacząco wpłynęło na przebieg nadchodzącego starciaRichard Frank: Guadalcanal, s. 469-472.. Zespół adm. Lee nie był jednak wolny od wad – do momentu opuszczenia Numei 11 listopada, pancerniki nigdy dotąd nie współpracowały ze sobą, kwartet zaś niszczycieli eskorty pochodził z różnych eskadr i zostały przydzielone do zespołu admirała Lee tylko dlatego, że były dostępne i miały wystarczającą ilość paliwa. Żaden ze zbudowanych w latach 30. niszczycieli nie był wyposażony w najnowszy radar SG, który zainstalowany był tylko na pokładach obu pancerników, a jedynie „Walke” miał na wyposażeniu radar kierowania ogniem.

thumb|Pancernik „Kirishima” w kwietniu 1939 roku thumb|Adm. Willis Lee na pokładzie swojego okrętu flagowego USS „Washington” (BB-56) thumb|wadm. Nobutake Kondō