Zgodnie z tą teorią pozostałe strunowce (lancetniki i kręgowce) wyewoluowały z przypominających dzisiejsze żachwy przodków na drodze pedomorfozy podobnie jak ogonice.
W zapisie kopalnym żachwy są skąpo reprezentowane. Od późnego triasu znane są skamieniałe spikule żachw z rodzin Didemnidae, Polycitoridae, Pyuridae, Polyclinidae i Styelidae. Istnieją również skamieniałości uważane przez niektórych za przedstawicieli bardzo wczesnych żachw lub bazalnych osłonic – są to wendyjska Burykhia hunti znad Morza Białego, i kambryjskie Cheungkongella ancestralis orazShankouclava shankouense z chińskich łupków Maotianshan.
Taksonomia i systematyka W tradycyjnej systematyce żachwy wyłączane są jako gromada w obrębie podtypu osłonice. Do gromady zalicza się 2 rzędy:
Enterogona Aplousobranchia Phlebobranchia Pleurogona Stolidobranchia
Zgodnie z danymi molekularnymi żachwy są grupą parafiletyczną i nie stanowią kladu, więc ich pozycja na drzewie rodowym osłonic jest rozbita.