1957).
Został pochowany 3 czerwca 1957 na cmentarzu Powązkowskim (Aleja Zasłużonych-1-68,69). W pogrzebie uczestniczyli przedstawiciele rządu PRL z premierem Józefem Cyrankiewiczem oraz KC PZPR z sekretarzem KC Jerzym Albrechtem. Zmarłego pożegnali: w imieniu rządu minister kultury i sztuki Karol Kuryluk, a w imieniu środowiska literackiego poeta Antoni SłonimskiPogrzeb Leopolda Staffa, „Trybuna Ludu”, nr 152, 4 czerwca 1957, s. 1..
Poezja
Twórczość poetycka Leopolda Staffa oceniana jest z perspektywy czasu jako trudna do jednoznacznego zaklasyfikowania. Chociaż jej centrum zawsze stanowił kult humanizmu i klasycznych wartości, to jednocześnie charakteryzowało ją wewnętrzne napięcie, skłonność do przeciwieństw („słodycz smutna”, „dobroć chora”, „pogodny smutkiem”) i skrajności. Najbardziej znamienna okazała się „afirmacja i aktywna zgoda na życie”, stojąca w opozycji do wczesnych, dekadenckich tendencji poety. Z afirmacją tą na ogół zwykło się kojarzyć autora Gałęzi kwitnącej.