Podczas II wojny światowej we wrześniu 1941 roku okręt został uszkodzony i osadzony na płyciźnie w Oranienbaumie. Pod koniec wojny został podniesiony i po remoncie dalej służył jako hulk szkolny, zakotwiczony na Wielkiej Newce w Leningradzie (ob. Petersburgu). Od 1956 roku został tam okrętem-muzeum, otrzymując podczas remontu w drugiej połowie lat 80. XX wieku zupełnie nową część podwodną.
Wyporność projektowa wynosiła 6731 ton. Uzbrojenie główne składało się początkowo z ośmiu pojedynczych dział kalibru 152 mm i 24 dział kalibru 75 mm, a w 1917 roku z 14 dział kalibru 152 mm. Napęd stanowiły maszyny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 19 węzłów.
Zamówienie i budowa
Daty w kalendarzu juliańskim (starego stylu), po ukośniku w gregoriańskim
W drugiej połowie lat 90. XIX wieku Cesarstwo Rosyjskie dostrzegło potrzebę budowy w kraju serii nowoczesnych krążowników, z uwagi na zagrożenie ze strony intensywnie rozbudowującej się Cesarskiej Marynarki Niemiec. Projekt okrętów powstał w 1895 roku w rosyjskiej stoczni w Petersburgu. Budowa trzech krążowników typu Diana została przewidziana w ramach programu rozbudowy floty z 1895 roku, w związku z nowym zagrożeniem włączonego następnie do programu budowy okrętów na potrzeby Dalekiego Wschodu.