W 1786 r. opracowana została najstarsza mapa, na której zaznaczony został Skrzyszew, autorstwa Karola de Perthéesa, nadwornego geografa króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Okres ten przynosi również „Spis ludności diecezji krakowskiej z r. 1787”. Podaje on, iż w Skrzyszewie mieszkały wówczas 93 osoby, w tym 81 katolików oraz 12 żydów.
W 1812 r. Skrzyszew został samodzielną gminą. Status taki posiadał, z małą przerwą w poł. XIX w., do 1927 r.
W początkowych latach Królestwa Polskiego Skrzyszew był, w porównaniu do sąsiednich miejscowości, wioską średniej wielkości. W 1827 r. znajdowało się tam 20 domów, zamieszkanych przez 93 osoby.
Pierwsza połowa XIX w. to czas formowania się folwarku w Skrzyszewie. Znajdował się on w rękach Skrzyszowskich, później Chrościechowskich, a następnie należał do Antoniego Łubkowskiego, który skupił w jednym ręku rozdrobnione grunty i z dwóch części wsi, A i B, utworzył jeden majątek. Za jego czasów uwłaszczeni zostali skrzyszewscy włościanie, co nastąpiło w 1868 r. Otrzymali oni łącznie przeszło ok. 90 mórg (czyli ok. 50 ha) ziemi, wycenionej przez władze carskie na 1103 rs.