thumb|Ignacy Prądzyński mały|Urna z prochami Ignacego Prądzyńskiego w Krypcie Zasłużonych Wielkopolan mały|Tablica pamiątkowa Ignacego Prądzyńskiego na Nordseeplatz na wyspie Helgoland Ignacy Pantaleon Prądzyński herbu Grzymała (ur. 20 lipca 1792 w Sannikach, zm. 4 sierpnia 1850 na wyspie Helgoland) – generał dywizji Wojska Polskiego (Kongresowego), szef sztabu, następnie wódz naczelny powstania listopadowego, teoretyk wojskowości. Uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich strategów pierwszej połowy XIX w.
Życiorys Syn Stanisława i Marianny z Bronikowskich. Z pochodzenia Wielkopolanin (urodzony w Sannikach, w Poznańskiem), kształcił się w Dreźnie, od 1807 w wojsku Księstwa Warszawskiego. Absolwent Szkoły Aplikacyjnej Artylerii i Inżynierów w Warszawie.
Uczestnik kampanii 1809 i 1812 (wyprawa Napoleona na Moskwę). Za udział w bitwie nad Berezyną odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Uczestniczył w bitwie narodów pod Lipskiem w 1813 oraz obronie Paryża w 1814. Został kawalerem Legii Honorowej.