Pokrój sylwetka Rasa kabardyńska charakteryzuje się budową ciała przystosowaną do pracy w trudnych warunkach górskich. głowa Zwierzę to ma wydłużoną, stosunkowo wąską głowę o profilu prostym bądź lekko garbonosym, z długimi uszami. Szyja, zwykle wysoko osadzona, jest smukła i nierzadko jelenia. tułów Łopatki bywają nieco krótsze i ustawione dość stromo, natomiast kłąb jest wyraźnie wydłużony. Tułów ma formę zwartej kłody, z głęboką i dostatecznie szeroką klatką piersiową. Grzbiet bywa dłuższy, a okolica lędźwiowa i zad wyróżniają się solidną budową; sam zad jest ukośny, odpowiednio długi i dobrze umięśniony. Ogon osadzony jest nisko.
kończyny Kończyny odznaczają się prawidłową konstrukcją i znaczną wytrzymałością, z suchymi stawami i ścięgnami oraz twardymi kopytami. U kończyn tylnych często obserwuje się ustawienie rozbieżne lub szablaste. Chody są poprawne i równe, a ruch bardzo pewny.
umaszczenie Przeważają maści ciemne.
Hodowle Za najważniejsze ośrodki hodowlane uchodzą stadniny Małokaraczajewska i Małkińska.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kabardyński