We wsi wszczęto bunt, któremu przewodniczyli Andrzej Kradler, Paweł Anders i Paweł Arhnt. Przywódcy zostali ujęci przez wojsko i uwięzieni w Głogówku. Do kolejnych buntów chłopskich doszło pięć lat później. W 1780 w Szonowie mieszkało 38 chłopów, 44 małorolnych i 78 chałupników. Friedrich Albert Zimmermann w 1784 notował, że wśród wszystkich wsi powiatu prudnickiego w Szonowie występowało najwięcej koni i krów. Pod koniec XVIII wieku została utworzona gmina Szonów, posiadająca własną pieczęć . Na wizerunku pieczęci przedstawiono na kartuszu po prawej lemiesz pługa w słup, po lewej kwitnąca roślina. mały|Pocztówka przedstawiająca fragment wsi, klasztor elżbietanek i kościół W 1816 Szonów został odłączony od powiatu prudnickiego i przyłączony do głubczyckiego. W 1861 w Szonowie mieszkało 6 Żydów. W tymże roku wieś liczyła 1246 mieszkańców, 194 domy, 3742 morgi roli, 703 morgi łąk i lasów, a znajdowały się w niej: szkoła, wiatrak, dwie olejarnie i browar. Lasy sąsiadujące z Szonowem stanowiły popularne miejsce do polowania dla mieszkańców powiatu prudnickiego. W wyniku pożaru wywołanego przez burzę w 1845 spłonął kościół, szkoła, plebania oraz połowa zabudowań wsi. Od 1881 we wsi działała agentura pocztowa. Droga do Lisięcic została utwardzona w 1883, do Klisina w 1884, a do Kazimierza w 1894.