Od 1404 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 leżała w dekanacie Oborniki.
Pierwszy zachowany zapis z 1218 pojawił się w dokumencie papieskim Honoriusza II, który wziął w opiekę opactwo cystersów w Łeknie wraz z jego posiadłościami, do których m. in. należało także Słopanowo. Wynika z tego, że wieś trafiła do zakonników w wyniku wcześniejszego nadania książąt wielkopolskich. W 1232, według zachowanej kopii z przełomu XVII-XVIII wieku, książę wielkopolski Władysław Odonic dał klasztorowi cystersów w Altenbergu, który był macierzystym klasztorem Łekna, wieś Słopanowo zwalniając ją przy tym od powinności prawa książęcego.
Archiwalne źródła historyczne wspomniały również mieszkańców wsi pochodzących z niższych stanów. W 1408 odnotowany został kmieć Wawrzyniec, a w 1409 kmiecie słopanowscy Michał i Jan. W 1432 kmieć ze Słopanowa toczył spór sądowy ze szlachcicem Marcinem z Góry koło Szamotuł. Podczas procesu kmiecia zastąpił w sądzie pan Słopanowski, który go reprezentował. W 1443 kmieć słopanowski Wojciech toczył proces sądowy z Mikołajem Buszewskim. W sądzie kmiecia zastąpił Jan Słopanowski. W 1514 pracownik Paweł sługa (łac. „famulus”) Stanisława Słopanowskiego pozwany został przez szlachcica Jana Jeziorkowskiego. W 1521 odnotowano kmieci ze Słopanowa: Jana Suchtę i Wojciecha Siejkę. Każdy z nich siedział na jednym łanie.