Gwara warszawska nie jest jednak jedynie wynikiem kontaminacji cech gwar ludowych i języków obcych, cechują ją liczne neologizmy, przede wszystkim leksykalne i frazeologiczne.
W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej gwarą warszawską posługiwały się przede wszystkim niższe warstwy społeczeństwa i mieszkańcy peryferyjnych dzielnic, choć była ona zróżnicowana socjalnie i dzielnicowo. Niektórzy badacze twierdzą, że stanowiła ona zbiór kilku lub nawet kilkunastu socjolektów (np. złodziei, dorożkarzy, studentów). Od czasu zniszczenia Warszawy podczas powstania warszawskiego i spowodowanego nim eksodusu rdzennych mieszkańców gwara zaczęła zanikać. Współcześnie pojawia się przede wszystkim jako narzędzie stylizacyjne w dziełach literackich, filmowych, czy piosenkach.
Charakterystyka Fonetyka i słowotwórstwo Z gwar północno-wschodniej Polski gwara warszawska przejęła m.in. wymowę formantu je jako ja w czasowniku jechać (jachać) i czasownikach pochodnych.