Jeden z pierwszych opisów typowych dla gwary Warszawy przeinaczeń słów, zwłaszcza zapożyczonych z języków obcych, podaje w swoich pamiętnikach Antoni Magier:
Powstała z nałożenia się na substrat polski licznych zapożyczeń z mazowieckiej odmiany polszczyzny, a także języków obcych używanych przez mieszczan i dwór królewski, a w XIX wieku wzbogaciła pod wpływem języka niemieckiego, a potem rosyjskiego.
Bogatym źródłem zapożyczeń były także rozmaite gwary środowiskowe i zawodowe.
Z tego względu Bronisław Wieczorkiewicz, jeden z pierwszych badaczy języka dawnej Warszawy, traktuje gwarę warszawską jako język z pogranicza regiolektu i socjolektu. Zauważa także, że w praktyce do II wojny światowej była wysoce zróżnicowana pod względem środowiskowym. W praktyce istniało wiele gwar lokalnych składających się na język warszaski, różniących się głównie zasobem leksykalnym. Były to m.in.: gwary dzielnic, np. praska, staromiejska, wolska, powiślańska gwary zawodowe, np. dorożkarska, drukarska, dziennikarska, sklepikarska, straganiarska, policyjna, żebracka gwara przestępcza (warszawska odmiana grypsery, gwara zawodowych hazardzistów, nieletnich z zakładów poprawczych) gwara żydowska lewo|mały|W swojej twórczości Stefan Wiechecki zarówno korzystał z gwary warszawskiej, jak i tworzył nowe, stylizowane na nią zwroty.