Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1499 Sędzinko zalegało z podatkiem królewskim. W 1508 miał miejsce pobór podatków od 12 półłanków, jednej kwarty roli, 6 groszy od młyna, od dwóch karczm po 6 groszy. W 1563 pobrano podatki we wsi od 6 i 1/4 łana, karczmy dorocznej. W 1577 pobór z Sędzinka zapłacił kasztelan międzyrzecki Stanisław Ostroróg. W 1580 pobór ze wsi zapłaciła Zofia z Ostroroga wdowa po Stanisławie od 11 półłanków, 8 zagrodników, dwóch komorników, jednego najemnego robotnika zwanego ratajem, połowy łana opuszczonego, kwarty roli oraz karczmy z kwartą roli. W 1583 Zofia z Ostroroga zapłaciła ponownie pobór z Sędzinka.
W 1580 właścicielką dóbr była Zofia z Ostroroga. Pod koniec XVIII wieku Sędzinko było własnością Chłapowskich.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Po rozbiorach Polski Prusacy w ramach germanizacji nazewnictwa w Wielkopolsce nazywali miejscowość ahistoryczną, niemiecką nazwą Klein Lintze. Pod koniec XIX wieku miejscowość liczyła 38 domostw i 386 mieszkańców, wszyscy wyznania katolickiego. Folwark Sędzinko leżał między Sędzinkiem a Wilkowem i liczył 3 domostwa z 61 mieszkańcami. Administracyjnie podlegał pod okręg dominialny Sędziny.