Na początku XIX w. (mapy Gilly’ego z lat 1802–1803), na południowy wschód od dzisiejszej wsi, istniał młyn nad Strugą Dobieszkowską oraz osada w miejscu dzisiejszej wsi, która stanowiła wówczas lokalny węzeł drogowy.
Znaczną część terenu była bezleśna, a nieco większe kompleksy lasów występowały w południowej części dzisiejszego sołectwa. Ze źródeł kartograficznych datowanych na połowę XIX wieku wynika, że na południe od dzisiejszego Imielnika Starego (ówcześnie Jemielnik) funkcjonowały dwa młyny wodne, a przy wschodniej granicy wsi zlokalizowana była drewniana karczma.
W latach 80. XIX w. folwark Imielnik będące częścią dóbr Moskule Stare i położone w powiecie brzezińskim, w gminie i parafii Dobra, zamieszkiwało 205 osób w 21 domach. Istniały tam trzy młyny (w tym dwa dworskie), a ziemie rolne należały w ilości 299 mórg do włościan i 11 mórg do młyna.
Spis powszechny z 1921 wykazał, że wieś Imielnik (łącznie z osadą młyńską) leżała w gminie Dobra i składała się z 32 budynków mieszkalnych, w których żyło 201 osób, w tym 96 kobiet i 105 mężczyzn.